Partneralimentatie
Afspraken over partneralimentatie na de scheiding
Als één van jullie beiden na een echtscheiding onvoldoende inkomsten heeft om van te leven, dan moet de ander na de scheiding bijdragen in de kosten. Ook wel partneralimentatie betalen genoemd. Partneralimentatie wordt mede gebaseerd op het verschil in inkomen tijdens het huwelijk. Jullie kunnen hierover samen afspraken maken als jullie uit elkaar gaan. Dit gebeurt vaak in overleg met een mediator. Lukt het niet om tot een akkoord te komen? Dan kun je dit via de rechter regelen en stelt de rechter een bedrag vast.
Belasting
Partneralimentatie is aftrekbaar
Degene die partneralimentatie betaalt, mag dit van zijn of haar inkomen aftrekken bij de aangifte inkomensbelasting. De betaalde partneralimentatie is aftrekbaar. Nu is dat nog 51,95%. Vanaf 2020 wordt dit jaarlijks minder. In 2023 is het bijvoorbeeld nog maar 37,05%. Dat betekent dat je de komende jaren minder geld terugkrijgt van de Belastingdienst dan voorheen. Het kan zinvol zijn om onderling of met de rechter te bespreken of het alimentatiebedrag mag veranderen.
Looptijd
Partneralimentatie duur
Wie alimentatie ontvangt, moet dit opgeven als inkomen. De persoon die partneralimentatie krijgt, heeft daar maximaal twaalf jaar recht op. Waren jullie korter dan vijf jaar getrouwd en hebben jullie geen kinderen? Dan heb je net zo lang recht op partneralimentatie als het huwelijk heeft geduurd. Was je bijvoorbeeld vijftien maanden getrouwd, dan heb je vijftien maanden recht op partneralimentatie.
Jaarlijkse indexering
Hoogte partneralimentatie stijgt ieder jaar
Hoeveel partneralimentatie moet er betaald worden? De alimentatie stijgt mee met de gemiddelde loonsverhoging. Dat wil zeggen dat de partneralimentatie elk jaar op 1 januari omhooggaat. De minister van Justitie en Veiligheid stelt dit percentage vast. Jullie kunnen hierover samen ook andere afspraken maken. Bijvoorbeeld dat je de loonstijging van je ex-partner koppelt aan de alimentatie. Ook wordt er bij partneralimentatie vaak rekening gehouden met de levensstandaard ten tijde van het huwelijk om de partner na de scheiding in het levensonderhoud te voorzien.
